1.
Ma być strażnikiem świętości i jej świadkiem wobec świata oraz ma wszystkim braciom i siostrom w świecie przypominać o tej godności i o tym powołaniu.
2.
Każdy odkupiony przez Pana naszego Jezusa Chrystusa jest Jego Ziemią Świętą, po której przechadza się On jak po własnym ogrodzie
3.
Jest jak bazylika Grobu Bożego miejscem jego ukrzyżowania, złożenia do Grobu i Zmartwychwstania. Jest Świętym Grobem, gdzie sam ma złożyć swoje grzechy i powstać z martwych uczynków do nowego życia.
4.
Nie zapominając o ranach i potrzebach cielesnych przede wszystkim troszczyć się o opatrzenie ran duchowych, zadanych kościołowi przez tych, którzy mieli to nieszczęście zapomnieć o powszechnym powołaniu do świętości. Mamy być niejako „Szpitalnikami ducha”.
5.
Pragniemy czynić to przede wszystkim przez modlitwę. Modlitwa kontemplacyjna i jej rozwój niech zostaną przyjęte przez wszystkich oblatów.
6.
Obok brewiarza i codziennej eucharystii oraz innych praktyk znanych życiu konsekrowanemu niech będą to dwie praktyki duchowe, które mają nas naznaczyć jako kanoników w sposób szczególny. Forma docelowa: Godzina adoracji Najświętszego Sakramentu zgodnie z prośbą i zarazem wyrzutem naszego Pana: Jednej godziny nie mogliście czuwać ze mną. Druga godzina to odmawianie codziennie całego różańca na wzór pompejański, którego nauczył nas nasz konfrater bł. Bartolo Longo CSSH. (dobrowolność w zakresie możliwości wynikających z pozostałych obowiązków).
Forma praktykowana: codziennie dziesiątka różańca we wspólnocie z pozostałymi modlącymi się na wzór Żywego różańca, półgodzinna adoracja raz w miesiącu i jeden raz w miesiącu różaniec pompejański jako duchowa pielgrzymka do Ziemi Świętej
7.
Myśląc o przygotowaniu na swoja godzinę ostatnią w tajemnicy czwartej rozważamy razem Wniebowzięcie i Koronacje NMP a tajemnice piątą rozważają jako Paruzję, czyli przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa, którego oczekujemy modląc się Maranatha. Jako stróże Grobu i świadkowie Zmartwychwstania pomagamy naszym braciom i siostrom dobrze przygotować się do ponownego przyjścia Pana.
8.
Jako szczególną patronkę obieramy NMP z Góry Karmel. Szkaplerz Grobu Bożego pozostaje także szkaplerzem karmelitańskim z jego przywilejami i łaskami.
9.
Praktykujemy zwłaszcza w Wielkim Poście i w każdy piątek nabożeństwa pasyjne, czynimy to w duchu pokutnym i zadośćuczynienia za grzechy własne i ludzi kościoła.
Nigdy jednak nie mogą one jednak przysłonić radości z faktu odkupienia człowiek i przez naszego Pana i faktu Jego zmartwychwstania w duchu tytułu Bazyliki Grobu Bożego „Anastasis”.
10.
Obojętnie gdzie się znajduje i pracuje sam jestem Najświętszą Ziemią Zbawiciela, po której pozwalam mu się przechadzać jak po ogrodzie. On zaś jako Ogrodnik, którego spotkała Maria Magdalena po jego Zmartwychwstaniu uprawia mnie, zmienia i uświęca. Tym samym jestem z nim na Jego drodze krzyżowej i pomagam mu dźwigać Jego krzyż, wierząc, że prowadzi mnie to do Zmartwychwstania.
